نوروز وازه ای است مرکب از دو قسمت که روی هم به معنای روز نوین و نخستین روز از ماه سال

خورشیدی است.آغاز بهار و آنگاه که آفتاب به برج حمل انتقال می یابد.

بیشتر روایات اسطوره ای ایران دوره پیشدادی را زمان پیدایی نوروز و جمشید چهارمین پادشاه پیشدادی را

بنیان گذار نوروز و آیین نوروزی به شمار آورده اند.

به نوشته برخی از مورخین بر پایه افسانه ها سه هزار سال پیش در چنین روزی (نوروز)جمشید از کاخ

خود در جنوب دریاچه ارومیه بیرون آمد و عمیقا تحت تاثیر آفتاب درخشان و خرمی و طراوت محیط قرار

گرفت وآن روز را نوروز (روز صفا-پاک شدن زمین از بدی ها و روز سپاسگزاری از خدا)نامید وخواست

که از آن پس بدون وقفه هر سال در این روز آیین خاصی برگزار شود.آیینی که هنوز ادامه دارد و از گزند

زمانه و هر گونه تحول سیاسی و اجتماعی مصون مانده است.

نوروز و آیین های آن سیری سه هزار ساله و پر پیچ و خم را پیموده تا به ما رسیده و کهنسال ترین

آیین ملی در جهان است که جاودانه مانده و یکی از عوامل تداوم فرهنگ ایرانیان است.

آیین های برگزاری این جشن بزرگ در عصر حاضر با سه هزار سال پیش تفاوت چشمگیر نکرده و به همین

دلیل عامل وحدت فرهنگی ساکنان ایران زمین به شمار می رود که آن را در هر گوشه از جهان که باشند

یکسان برگزار می کنند و بزرگ می دارند و به همین جهت است که اندیشمندان نوروز را مظهر پایداری

هویت و ناسیونالیسم ایرانی خوانده اند.

نوروز جشن شکوهمند ایران باستان گویای پیشینه تابناک میهن ما و جلوه ای مهم از فرهنگ غنی قوم

ایرانی است  قومی که امروزه در محدوده جغرافیایی ایران باستان سکونت دارند و کشورهایی از قبیل:

ایران –آذربایجان –افغانستان-تاجیکستان-ترکمنستان-ازبکستان-قرقیزستان-قزاقستان و بخش های

کردنشین کشورهای عراق-ترکیه و سوریه را شامل می شوند که هر ساله در روز اول فروردین (21مارس)

به بر پایی این جشن با شکوه می پردازند.

 نوروز که قرن های دراز است بر همه جشن های جهان فخر می فروشد از آن روست که یک

قرارداد مصنوعی اجتماعی و یا یک جشن تحمیلی سیاسی نیست جشن جهان است و روز شادمانی زمین-

آسمان وآفتاب.

جشن نوروز که از دیرباز در ایران برگزار می شود آیین های خاص خود را داشته و دارد. گرچه اطلاعات

کمتری از نوروز در دوره هخامنشیان –اشکانیان و ساسانیان در دستمان است ولی در اینکه این جشن از

آیین های روزگاران آن ایام بوده و مرسوم هم بوده است تردیدی نیست.

با اینکه ایرانیان اسلام را پذیرفتند ولی از آیین های کهن خود که یکی همان نوروز است دست برنداشتند

چرا که نوروز بیش از هر چیزی جشن ملی و اجتماعی بوده و با ورود اسلام رنگ و بوی دینی نیز به خود

گرفت و در کنار برپایی اعیاد مذهبی و اسلامی این جشن هیچگاه جلوه و شکوه خود را از دست نداد.و به

طور کلی می بینیم که ایرانیان زیر حکومت عربها از برپا ساختن جشن نوروز هرگز دست بر

نداشته و آیین های این سنت زیبا سینه به سینه از نیاکان به ما رسیده تا با زنده نگاه داشتن آن شعله

فرهنگ و هویت ملی کشورمان را تا همیشه روشن و پربار نگاه داریم.