می توان رشته ی این چنگ گسست
می توان کاسه ی آن تار شکست
می توان فرمان داد :
- « های !
                         ای طبل گران ،
                         زین پس خاموش بمان !»
به چکاوک امّا
نتوان گفت مخوان !
                               فریدون مشیری

هنگامی که شهربه سکوت می گراید وهمگان تن به فریب قدرت سپرده و راضی به بستر می روند تا دررویای خوش شبانه شان غوطه ورشوند ، وجدانهای بیداری به ناگاه خواب خوش ازچشمان آدمیان بازمی ستانند با بانگی که کابوس هدیه می کند : آی آدمهای تن به فریب سپرده ؛ بهایتان چه اندک ! آیا اندیشیده اید که دیوگرسنه ی قدرت وظلم راهرروزقربانیانی می باید تا هوسهای جسم سیری ناپذیرش را ارضاکند ؟ آیا اندیشیده اید که شاید آنکه فردا در میدان شهر به بهانه ای ، به جای پاداش هرروزه تیغ برگردن و کاردبر استخوانش نهند شما باشید ؟ آری غول استبداد و ظلم را چیزی جز رنج آدمیان راضی نکند ، چه اندک بهایی ستانده اید به جای جان نازنینتان که اگر هر روز نظاره گر رنج دیگران می شوید و به بهای اندکی ، سکوت پیشه می کنید ، عاقبت فراخواهد رسید نوبت شما ، شمایی که هرچند سالها از مرگتان می گذرد و جز صورتکی مسخ شده چیزی از شما باقی نمانده است ، مزد نهایی سکوتتان و رضایتِ خودخواهانه تان را با تیغ و رنج خواهند داد ؟ آری غول ِقَدَرِ قدرت خوب می داند که جانهای همواره راضی به رنج را بهایی اندک است . پس تا هستند این کم بهایان خودفروش ، سفره ای پر برکت گشوده است . اما خواب همو را نیز صدای وجدانهای بیدار آشفته می کند که برای آنکه در جستجوی معرفت و دانایی است بهایی جز دانایی متصور نیست و دانایی مگر چیست جز شیشه ی عمر غولهای استبداد ، ظلم و جور در هر زمان و در هر مکان ؟ پس چگونه نترسند؟ چگونه برخود نلرزند و چگونه تیغ بر نکشند آن «غولان انگار جاودانه حاضر» در جوامع آدمی ، بر این جستجوگران همیشه بیداردانایی که نه می شود به زرو تزویر خریدشان یا فریفتشان و نه می شود از ریشه سوزاندشان که ریشه ای محکم و استوار دارند در خاکی پاک و سر می سایند همواره برآسمان حقیقت و دانایی . آنها بیدارند و بیدار خواهندماند ؛ حتی اگر سکوت کرده باشند یا صدایشان در همهمه و بلوای خود فروشان مستور شده باشد. آنان وجدانهای بیدار جوامع انسانی اند ، همانها که هرگاه درختِ ستبر عزت و شرف انسانی که میوه ی آگاهی می دهد ،نیازمند آبیاری باشد با خون خود آن را آبیاری کنند ، آنها بیداردلان همواره جاوید انسانیتند و ...
                                       
شانزدهم آذرهرسال یادآور حضور آگاهانه ی دانشگاه و دانشجویان در صحنه ی مبارزه با ظلم و استبداد است و  امسال پنجاه سال از 16 آذر 1334 تاریخ شهادت سه تن از دانشجویان آگاه و مبارز می گذرد . همانها که با اهدای خون خود در راه آزادگی و حقیقت جویی بار دیگر به همه نشان دادند که دانشجو بودن رسالتی است بزرگ در دنیای امروز. رسالتی که جوهر آن تلاش برای کسب آگاهی و آگاهی بخشیدن به توده هاست . نهضت دانشجویی ایران در طول نزدیک به یک قرن در کنارنهضتهای دانشجویی در کشورهای دیگر، ثابت کرده است که دانشگاهیان تنها قشری در جوامع هستند که نمی توان با رفاه و ارزشهای مادی آنان را فریفت و از راه جستجوی حقیقت و دانایی هرگز دست بر نخواهند داشت . نشریه  فصل نو با اعتقاد کامل  به رسالت قشر دانشگاهی و ایمان به ارجحیت اهداف حقیقت جویانه برای این قشر آگاه و کمال طلب در این هفته به بحث پیرامون نهضتهای دانشجویی می پردازد و باادای احترام به شهدای 16 آذر 1334 آنها که در اوج تلاشهای رژیمی مستبد برای فریفتن مردم از طریق گستردن رفاه کاذب، با ادای خون خود به افشای ماهیت کثیف استبداد همت گماشتند .،یاد و خاطره ی همه ی شهیدان راه آزادگی و دانایی بخصوص شهدای دانشگاه و جنبش دانشجویی را گرامی می دارد ؛ باشد تا تلاشهای این بزرگانِ ِ سرزمین علم و دانایی ، سرانجام به باربنشیند وصحنه ی روزگار از لوث وجود همه ی فریبکاران ومستبدان و همه ی  اهانت کنندگان به روح والای انسانیت پاک شود . ایدون باد .