بودن یا نبودن مسئله این است ، امروز جهان ، جهان هست هاست نه جهان باید ها و امروز دنیا ، دنیای واقعیت هاست نه دنیای آرزوها.
خرداد و تیر ماه 84 روزهای جالب و در عین حال مرموزی در تاریخ بیست و هفت ساله انقالاب و شاید تاریخ سیاسی ایران می باشد و در پایان بازیهای سیاسی و جریانات عجیب اجتماعی ، در روز سوم تیر ماه مردم ایران فردی را برای کرسی ریاست جمهوری برگزیدند که شاید باورش برای هواداران دکتر احمدی نژاد نیز دشوار می نمود.
انتخابی عجیب ، ولی نه روشن!
در این یک ماه و اندی بسیار گفتند از این انتخاب ، بسیار گفتند از وحدت کلمه ملت ایران و بسیار گقتند از عدالت اجتماعی ولی اگر بخواهیم با دیدگاه جامعه شناختی به انتخاب جدید مردم ایران نظری بافکنیم رد پای سه طیف متفاوت قابل مشاهده می باشد.
1- اصول گرایان گروهی که تا به امروز پیرو بی چون و چرای افکار و بنیادهای اول انقلاب می باشند و این بار گزینه محبوبشان این جوان چهل و نه ساله بود ، شخصی که از گفتارش بوی رادیکالیسم مذهبی و در کردارش شور انقلابی ده شصت کاملا هویدا می باشد .
2- افرادی که اکثراً از روی بی اطلاعی و تعداد معدودی مغرضانه و در پی تخریب شخصیت هاشمی رفسنجانی و نه در طول پانزده روز بلکه در طول هشت سال ، چشم بر روی خدمات سیاسی چند ده او بستند و فقط و فقط برای روی کار نیامدن ایشان به آقای دکتر رای داند ، وانگهی اگر روی سکه آقای هاشمی نبود شاید تقدیر طور دیگری رقم می خورد.
3- گروه عمده هواداران شهردار پیشین تهران جمعیتی نبودند غیر از تشنگان عدالت ، گروهی که بیست و هفت سال سختی های انقلاب ، رنج های جنگ ، نا بسامانی های دوران سازندگی و شعارهای اصلاحات را تحمل کردند ولی دم نزدند اما سوم تیر روز دم زدن نبود ، روز فریاد زدن بود .
و چقدر سخت است در طول چهار سال به تمام نیازهای هوادارانی که اتفاقا یک دست هم نیستند پاسخی قاطع داد آن هم زیر نگاه موشکافانه افرادی که منتظر یک لغزش کوچک هستند و جقدر عجیب می نماید اگر عدالت اجتماعی را که در طول صد و پنجاه سال در اروپا و آمریکا نسبتاً نهادینه شده است ، در طول چهار سال در چنین کشوری نهادینه کرد.
و اما پیام این هفته نامه برای رئیس جمهور منتخب فقط یک چیز است : کار ، کار ، کار
و اما بگوییم از آن سید بزرگوار
خاتمی عزیز لبخندت ، اشکت ، فریادت ، استقامتت ، سکوتت و شعورت هیچ وقت از یاد با شعوران این مرز و بوم نخواهد رفت.
رفتی ولی خواهی ماند در ثنای تو همین بس.