دکتر محمد صادق فربد در سخنان آغازین خود پیرامون مسئله ورزش، و اجتماعی شدن به تعریف فعالیتهای فراغتی پرداختند و گفتند: فعالیتهای فراغتی فعالیتهایی هستند که بصورت گروهی انجام می شوند، مانند ورزشهای تیمی (فوتبال، والیبال، بستکتبال . . .) که از جنبه دیالکتیک اجتماعی این نوع رفتارها اکتسابی تلقی می شود، به این علت که در این گونه فعالیتها افراد می آموزند که چگونه در موقعیتهای خاص به چه صورت با دیگران رفتار متقابل و کنش همسو و سنجیده و در عین حال ارزشها و جهت گیریهای خاصی داشته باشند که در تحقق نیازهای روانی، عاطفی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی فرد موثر باشند و حرمت آنها محفوظ بماند.
دکتر فربد گفتند که فوتبال و هر ورزش رسمی فرایند جریان انقلاب صنعتی می باشد و ورزش یک ابزار فراغتی جمعی نامیده می شود. ورزش به دنبال خود مبادله را دارد، مبادله توانایی ها و قوتها، و در نهایت انتقال فرهنگ صورت می گیرد. ایشان در تعریف مجازی ورزش آن را به فریب تعبیر کردند، اما در معنای واقعی کلمه (کارکردی) آن را اجرای مرتب تمرینات بدنی به منظور تکمیل قوای جسمی و روحی دانستند.
ایشان گفتند ورزش در زمانهای گذشته پهلوان پرور بوده و امروز قهرمان پرور است. پهلوانان به دنبال خود مفاهیم ارزشی را میاوردند و بصورت نماد متجلی می شدند، ولیکن امروز یک تیم ورزشی از قوانین و مقررات خاص باشگاه ورزشی پیروی می کند و رفتارها و نگرشهای یکسانی نسبت به سازماندهی، هماهنگی و احیانا فرامین مربیان خود ندارد. این پدیده وقتی بیشتر عینیت پیدا می کند که اعضای یک تیم ورزشی از لحاظ فرهنگی یکسان و یکدست نباشند. به همین علت مربیانی که عهده دار هدایت یک تیم ورزشی دیگر را به عهده می گیرند باید تا حدودی به خصوصیات فرهنگ و آداب و رسوم و ارزشهای آن کشور آشنا شوند. فوتبال یک فراغت رسمی است در شرایطی که بصورت دلخواه انتخاب شود نه در شرایط اجبار.
