مكان :دانشگاه تهران ،تالار ابن خلدون
زمان :27/9/84

   “ آواي كوهستان ….

آنگاه كه برف مي بارد و شما بر كولش سر مي خوريد و شادي بازي هايتان را دوره مي كنيد ،در آن سوي زمان ،زناني را مي بينم ،كه با دستان پينه بسته و تن هاي رنجور ،كوه برف بر كول خود مي نهند ،از چكاد كوه كه سر در گريبان آسمان دارد و كوره راه هاي وحشتزايي كه كمين گاه مرگ است ،مي گذرند ،تا برف را به مهماني آفتاب ببرند .

زناني كه با آرامشي بي مانند  و لبخند هايي منجمد ،داستان  تكراري را تكرار مي كنند ،و لطيف ترين نوازش ،ها با دستاني كه چونان سنگ سخت و همچون يخ سرد است  ،بر سر فرزندان خردسال كوهستان هاي استقامت كشيده مي شود .

و كودكاني كه 6 بهار نخستشان با ريسماني هول انگيز به پشت سخت و پر تلاطم مادري كه گاه از سنگ، برف ،يخ و گاه از گياه و درد انباشته مي شود ،بسته مي شوند .

تحصيل ، آنها را بر روي زمين مي كشاند ،تحصيلي كه تنها در يك كلاس انجام مي شود و بس .كلاسي كه 5 دوره تحصيلي را در يك زمان و تنها با يك معلم براي همه در خود دارد و شايد به نوعي تنها فرصتي باشد براي آسودن فرزندان كوهستان .

از فكر كردنش سرم گيج مي رود ،

و شما اي زندگان بدانيد كه كلاس بر گرده مردگان برپاست ،

 چرا كه آنان بر مزار مردگان فهم مي جويند !

كلاسي كه در گورستان شكل مي گيرد ، آري گورستان،تنها اندك زميني هموار كه در گورستان يافت مي شود .

كلاسي كه سنگهاي مزار ،صندليش و اندك درختانش سقف آن را تشكيل مي دهند .

و كودكانش از همان ايام كشتن را مي اموزند ،اما نه كشتن انسانهاي ديگر و بلكه كشتن آرزوها ،بازي ها ،طعم ها و اينكه فهميده اند انتخاب واژه اي است بي معنا در دنياي آنان .

چه ساده زمان فداي مكان مي شود ،مكاني كه از گذر زمان بي خبر مانده است و مرداني با دستان شخم زده و شيارهاي گود كه هنوز مهر عاطفه را سرشار در خود دارد .

و اين حكايتي است غريب، از سرزمين و مردماني قريب .

دوستان خوب من ،

نه،

به هيچ معجزه اي دل نبسته ام  ،

 اما به نگاه شمايان چرا .

شمايي كه در آنسوي مرز نگاهتان ،

عشق  و عاطفه ،پر از فرياد  ،انتظار مي كشند ،

و دوست داشتن حكايتيست كه در رگهايتان جاريست ،

و توانستن ،آيت حضورتان .”