در دوره اي كه در كشور ايران هنوز به عنوان ايدز مسئله اي مهم مطرح نبود و مسئولان با اكراه درباره اين بيماري عالم گير صحبت مى كردند عباس كيارستمى با دريافت فكسي از سوى صندوق بين المللى توسعه كشاورزي سازمان ملل UWESO عازم اوگاندا شد.
او مي خواست با ساخت فيلمي به يارى كساني بپردازد كه در جهت قابل تحمل تر ساختن شرايط نابسامان و يتيم وار كشوري آفريقايى به مبارزه با ايدز مى پرداختند. كيارستمى در مدت ده روز به كمك يك دوربين ديجيتالي به مصائب زندگى مردم اين كشور پرداخت. هجوم فقر و ايدز به عنوان قسمتى از واقعيت زندگى مردم اوگاندا تلاش سازمانى متشكل از زنان اوگاندايى براى نجات ايتام و جلب توجه همگان به يك و نيم ميليون كودك يتيم شده در اثر جنگ و ايدز موضوعاتى است كه ساختار دراماتيك فيلم «آب ث آفريقا» را تشكيل مى دهد. اما تماشاى اين مصايب برخلاف آثار متعارف سينماى مستند در اين زمينه احساس ترحم و تراژدى تماشاگر را برنمى انگيزد؛ بلكه با منطقى هوشمندانه او را به تفكرى عميق وامى دارد. شادى بى حد و حصر كودكان سياه و استخوانى كه مرتب دوربين را ميان خود رد و بدل مى كنند، رقص و پايكوبى زنان خندان و بذله گو كه درصدد جلب توجه فيلمبردار فيلم هستند و مردان رها و بى قيد كه آسوده خاطر گوشه اى لم داده اند، همه اشارات نمادينى هستند كه نشان مى دهد واقعيتى كه در اين فيلم است با نوع حقايق انتخابى موجود در بسيارى از فيلم هاى مستند متفاوت است. كيارستمى مفاهيم لذت بخشى از زندگى را نشانمان مى دهد تا تلخى مرگ را در كنار آن لمس كنيم تا پس از يك موسيقى پرشور آفريقايى باور كنيم لحظاتى را كه مرد جوان كودك قربانى از ايدزش را ميان جعبه اى مقوايى بر پشت دوچرخه اى مى گذارد تا در گورستانى با دستان خود به خاك بسپاردش. تاثير اين صحنه تكان دهنده نه با تكنولوژى و ابزار و ادوات پيشرفته فيلمسازى هاليوود حاصل مى شود و نه با زوم كردن دوربين روى تلخى هاى انتخاب شده بدون در نظر گرفتن واقعيات ديگر زندگى و اين همان جايى است كه سينماى كيارستمى از سينماى بسيارى از فيلمسازان ديگر جدا مى شود و طرفداران او را در دنيا براى ديدن فيلمى از او ساعت ها در يك فضاى كوچك به صورت فشرده كنار يكديگر مى ايستاند. در فيلم «آ ب ث آفريقا» كه بهترين فيلم سال از نظر مارتين اسكورسيزى شناخته شده، كيارستمى براى اولين بار با دوربين ديجيتال كار كرده است. فيلم «آ ب ث آفريقا» كه تنها فيلمي است كه درباره ايدز در ايران ساخته شده متاسفانه تنها در يك سينما بدون هيچ گونه تبليغاتى به نمايش درآمد و بعد از مدت كوتاهى نيز از اكران كنار گذاشته شد. اين فيلم تاكنون در بسيارى از نقاط جهان به نمايش درآمده و در حال حاضر DVD آن در بازارهاى فروش فيلم موجود است.
 حال ممکن است از خود بپرسید A.B.C  یعنی چه ؟  در دنیا سه راه اصلی برای پیشگیری از ایدز پیشنهاد شده است که موسوم به راه های A. B. C هستند. حرف A ، ابتدای کلمه Abstinence  به معنای خودداری و پرهیزکاری است . یعنی اگر کاری کنیم که جوانان پرهیزگار شوند . به سراغ مواد مخدر و تماس نا مشروع نمی روند و در نتیجه ایدز گسترش پیدا نمی کند . این بهترین ، موثرترین و کم هزینه ترین راه است که کشورهای بسیاری ، خصوصا کشورهای غربی روی آن اتکا دارند . اوگاندا یکی از الگوهای خوب کنترل ایدز در دنیا ست که از این روش استفاده کرده است . اما اگر در جایی این روش قابل اجرا نبود ، باید از راه دوم استفاده کرد . حرف B  ابتدای کلمه Be Faith ful   است به معنای وفادار باش . یعنی اگر تماس جنسی داری ، لا اقل با یک نفر باش . این یک نفر ترجیحا همسر یا نامزد فرد است و در مرحله بعدی ، اگر یک شریک جنسی است باید فقط یک نفر باشد نه اینکه چند شریک متفاوت. این وفا داری مانع از انتقال بیماری می شود و در مرحله سوم از روش C  استفاده می شود . C ابتدای کلمه Condom  است. بنابراین اگر هیچ کدام  از راههای از راههای بالا موثر نبود ، فرد باید از کاندوم حکم کلاه ایمنی برای موتور سواران را دارد که 100 درصد خطر را از بین نمی برد ، اما احتمال آن را کم می کند . این راهی بود که در تایلند استفاده شد . 
تایلند اولین کشور آسیایی بود که ایدز در آنجا رواج  پیدا کرد و الان الگوی کنترل ایدز در دنیا ست . شرایط فرهنگی تایلند به گونه ای است که پادشاه این کشور با افتخار اعلام می کند درآمد درآمد ملی ما از طریق روسپی ها تامین می شود . جامعه ای با این فرهنگ طبیعا به روش A   و  B  جواب نمی دهند . تایلند در مورد کاندوم تبلیغات زیادی داشت و یه جایی رسید که در حال حاضر هیچ  روسپی تایلندی راضی نمی شود بدون کاندوم با کسی رابطه جنسی برقرار کند . این استراتژی مواد ایدز را در تایلند به سرعت کنترل کرد .