[ دکتر مهدی پیروز نیا ]
.  .   .   و در آغاز سخن گفتن آسان نبود آنچنان که امروز هست و اندیشیدن را مجالی نبود آنسان که امروز هست . انسان نخستین اما با تلاشی انسانی لب به سخن گشود تا تنهایی خویش بشکند و به یمن جمع برطبیعت فائق آید .
.  .  .  و در آغاز سخن تنها اشارتی بود و کلامی که یا در باد و گذر زمان به خاموشی می گرایید یا در دلها و سینه ها جای می گرفت تا نسل به نسل جبر زمان بشکند و بماند اما این کافی نبود و انسان بیش از این طلب می کرد تا بماند و ماندگار شودو سپس  کلام کم کم به جادوی کتابت در نمادهایی در دل ناپیدای خط جای گرفت و خط نمادی شد تا سخن ،بشکند مرز زمان و مکان را و بپیماید فاصله های نه چندان کوتاه زمان و مکان را و اینگونه انسان که به آویختگی جسم ناگزیر بود و در بند جبر محدودیتهای ماده ، از مرزهای زمان و مکان گذر کرد و ماند .
.  .  .  و گذشت و گذشت . در پی اعصار، جوامع بزرگ و بزرگتر شد ومملواز انسانها و نمادها . کلام و سخن و خط و نوشتار و گفتار که معرفت انسان را شکل می داد و اینک دیگر انسان تنها نبود . و بدینسان حیات جمعی انسان معنی گرفت و انسان جاودانه شد ...
اینک در آغاز هزاره ی سوم پس از تجربه انسان در شناخت ارزشهای روابط جمعی و حضور با واسطه ی کلام در جامعه او فضایی نوین ساخته است ؛ فضایی مجازی اما بی نظیر برای ارتباط . در این فضا ست که او کم کم عرصه ای عمومی فارغ از میدانهای قدرت می سازد و درآن به تعامل خلاق می پردازد و این تلاش او بی شک لایق آن است که در برابر تفکر او سر تعظیم فرود آورده شود و این تلاش وصف ناشدنی انسانی ارزش گذارده شود. بی شک انسان موجودی است زنده در جمع . به یمن روابط میسر شده در ابزارهای انسان ساخته ، اینک او دیگر تنها نیست و تنها نیز نخواهد ماند ؛ با هر تفکری و با هر گنجینه ای از وراثت که در او اندوخته شده است . و در هزاره ی سوم؛  هرکس به قدر خود موظف است که آنچه می تواند بکند تا این ارتباط پویاتر و خلاق تر از پیش راه تکامل پیش گیرد و تلاش برای ساختن فضایی مرتبط و یکدست از ارتباط ، ارتباط عمومی یکی از آن تلاشهاست .
رسانه ی فصل نو با ارج گذاردن بر تلاش همه ی آنها که در راه تکامل این ارزش بشری یعنی ارتباط گام برمی دارند ، خود را موظف می داند تا قدمی هرچند کوچک در راه تکامل این هدف پر ارج بردارد و فضایی فارغ از هرگونه دخالت غیر علمی برای تبادل اندیشه ها در زمینه ی علوم اجتماعی و بررسی ناهنجاریها و معضلات اجتماعی برای تمامی آنها که راه علمی مطالعه جوامع را برای این هدف برگزیده اند ،ایجاد کند . مدعی نیستیم که دروازه ای یا حتی دری گشوده ایم به دنیایی آزاد و آکادمی ای نخبه پرور، اما معتقدیم که در مجال کوتاهی که تاکنون داشته ایم و با ابزارهای محدودمان پنجره ای گشوده ایم به دنیایی نو که در آن برای هر عقیده ای و هر نگاه عاشقانه ای به جامعه ، ارتباط و بررسی های علمی جایی در خور وجود دارد . با تنها ابزاری که داشته ایم ؛ عشق به حقیقت و انسان تلاش خواهیم کرد تا این پنجره را همچنان گشوده نگاه داریم و دستهایمان را در این فضای مجازی همواره آماده ی فشردن دست کسانی نگاه داریم که به انسان و کنشهای ارتباطی او و تلاشش برای تکامل انسانی عشق می ورزند . دعوت ما برای تمام کسانی که این راه را ارزشمند می دانند تا بقایمان پابرجاست و  .  .  .