شب چگونه نماند بر این آوار
                                     در دم دمه های ناتمام این خفتگی ناگزیر
که خود
        باورحستگی است
                            در ذهن و یاد یا خاطره های به جا مانده در وجود ما
مه از چه رو چنین لمیده نباشد
                                   بر جای جای کویری چنین خشکیده و تفتار
که خود
        حس تری است
                         بر پشت و شانه یا پیشانی ما
زنجیر از چه بگسلد از دست و پای ما
                                            که حلقه حلقه
                                                        تنیده شده نه جز از برای اسارت ما
و پرنده
پرنده چگونه ننشیند
                      در این فضای دهشت بار بار گشته بر زمان ما
        چگونه بگذرد از لای لای شبی اینچنین مزین به مه و زنجیر
                                        *   *   *                                   
 بگذار بنشیند
بگذار بنشیند این پرنده ی خسته
                                    ]  لختی و درنگی   [
                                       *   *   *     
نه شب  خالی است از زنجیر
که گو
     ]  محکم و غران  [
درهم پیچ و بتاب
                     بر دستها و پاهای به خواب رفته از اسارت طولانی این هزاریلدای ظلمت گون ما
نه شب خالی است از مه    
که گو
     ]  خشکیده و تبدار  [
بنشین و بپوشان
             از نگاه خسته ی ما ،عابران شب زده ی مانده درزیر یوغ این شب ظلمانی، راه سپیده را
                                     *   *   *                
 بگذار بنشیند 
بگذار بنشیند این پرنده ی خسته
                                      ]  لختی و درنگی  [
                                     *   *   *     
بگذار بنشیند این پرنده ی خسته از اسارت زنجیر شب
کو در این کویر خشکیده ی به مه نشسته از تب خشکی جاودان
                                                                           باید که بیابد سوی رفتن را
                                                                           باید که بیابد راه عبورازمرزشب را
باید که بخواند
باید که رساتر ز مرغ شباهنگ بخواند
                                               سرود سرخ سپیده را